Journal

James Merry — ช่างทำหน้ากากที่เปลี่ยนใบหน้าให้เป็นภูมิทัศน์

15 พ.ค. 2569

ลวดทองเหลืองเส้นบางพันรอบสันจมูก แตกแขนงออกเป็นกิ่งก้านที่มีไข่มุกเม็ดเล็กเกาะอยู่ตามข้อต่อ ใบไม้สีเงินหล่อจากโลหะยื่นออกจากหน้าผากเหมือนรากไม้ที่งอกกลับด้าน ไม่ได้ปกปิดใบหน้า แต่ทำให้มันกลายเป็นอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่ใบหน้าอีกต่อไป นี่คืองานของ James Merry — ศิลปินชาวอังกฤษที่ใช้เวลาเกือบทศวรรษสร้างหน้ากากที่อยู่ตรงกลางระหว่างเครื่องประดับ ประติมากรรม และพิธีกรรม เขาเรียนภาษากรีกโบราณที่ Oxford ก่อนจะเริ่มต้นเส้นทางในฐานะช่างทำหน้ากาก หลังจากส่งอีเมลหาศิลปินคนหนึ่งที่เรคยาวิก และศิลปินคนนั้นคือ Björk ความร่วมมือระหว่าง Merry

Miu Miu x New Balance 530 SL — รองเท้าที่ไม่พยายามจะเป็นรองเท้าผ้าใบ

14 พ.ค. 2569

Miu Miu x New Balance 530 SL คอลเลกชัน Spring 2026 — เมื่อรองเท้าวิ่งถูกถอดออกจากบริบทเดิม จนกลายเป็นวัตถุที่อยู่ระหว่างความจริงจังกับความเล่นๆ

Linda Merad — มือที่วาดโลกใต้น้ำให้ Hermès

14 พ.ค. 2569

ต้นเดือนมกราคม 2026 ใครที่เปิดเว็บไซต์ Hermès คงต้องหยุดชะงัก ไม่ใช่เพราะสินค้าชิ้นใดชิ้นหนึ่ง แต่เพราะหน้าเว็บทั้งหมดกลายเป็นภาพวาดมือ — นกประหลาดกำลังว่ายน้ำ ปลาหมึกสวมผ้าพันคอ กระเป๋าลอยอยู่กลางคลื่น ทุกเส้นสายมีร่องรอยของหมึกและกระดาษจริง ไม่มี product photography แม้แต่ภาพเดียว คนที่อยู่เบื้องหลังจักรวาลใต้น้ำชุดนั้นคือ Linda Merad นักวาดภาพประกอบชาวฝรั่งเศสที่ใช้ชีวิตอยู่ในปารีส

Gideon Tsang — ช่างภาพที่ถ่ายไม่ใช่ดอกไม้ แต่ถ่ายการร่วงโรย

14 พ.ค. 2569

บนหลุมศพของพ่อ มีเส้นประเล็กๆ คั่นระหว่างตัวเลขสองชุด — 1943 กับ 2024 เส้นสั้นแค่นิ้วก้อย แต่มันบรรจุทุกอย่างไว้ข้างใน ทุกความหวัง ทุกความผิดหวัง ทุกช่วงเวลาที่ประกอบขึ้นเป็นชีวิตคนคนหนึ่ง Gideon Tsang ยืนอยู่ตรงนั้น มองเส้นประนั้น แล้วเห็นบางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน — ดอกไม้เล็กๆ ที่ถูกขยายจนใหญ่

Bráulio Amado — คนที่วาดเสียงดนตรีให้เห็นเป็นสี

13 พ.ค. 2569

มีโปสเตอร์แบบหนึ่งที่พอเห็นปุ๊บก็รู้ทันทีว่าคืนนั้นจะไม่ธรรมดา ไม่ใช่เพราะชื่อ DJ ไม่ใช่เพราะ line-up แต่เพราะภาพบนโปสเตอร์มันสั่นไหว มีจังหวะของมันเอง — ตัวอักษรบิดเบี้ยวราวกับถูกเสียงเบสกระแทก สีที่ซ้อนกันจนดูเหมือนกำลังเคลื่อนที่ และรูปร่างที่ไม่ใช่คนแต่ก็ไม่ใช่นามธรรม มันอยู่ตรงกลางระหว่างสองสิ่งนั้น โปสเตอร์เหล่านั้นเป็นฝีมือของ Bráulio Amado Amado เป็นนักออกแบบกราฟิกและ illustrator ชาวโปรตุเกส เกิดปี

Finn Juhl Japan Series × Sea New York — เมื่อเก้าอี้จาก 1957 สวมผ้าจากนิวยอร์ก

13 พ.ค. 2569

Finn Juhl Japan Series × Sea New York — เมื่อเก้าอี้จาก 1957 สวมผ้าจากนิวยอร์ก ที่ปลายพนักพิงทั้งสองข้างของ Japan Chair มีร่องบุ๋มเป็นวงกลมเล็กๆ ไม่มีหน้าที่ทางโครงสร้าง ไม่ได้ช่วยให้นั่งสบายขึ้น แต่ Finn

Lina Lapelytė กับ 400,000 ก้อนไม้ที่ Hamburger Bahnhof — เมื่อการสร้างและการพังทลายเกิดขึ้นพร้อมกัน

13 พ.ค. 2569

ลูกบาศก์ไม้สนขนาด 10 เซนติเมตร ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ถ้ามองทีละชิ้น มันคือเศษไม้ที่อาจหลุดมาจากโรงเลื่อยไหนสักแห่ง แต่เมื่อ 400,000 ชิ้นถูกวางลงบนพื้นของสถานีรถไฟเก่าในเบอร์ลิน สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ประติมากรรม ไม่ใช่สถาปัตยกรรม แต่เป็นภูมิทัศน์ที่เปลี่ยนรูปอยู่ตลอดเวลา — ตามมือของคนที่เดินผ่านเข้ามา Lina Lapelytė ศิลปินชาวลิทัวเนียที่ทำงานข้ามสาขาระหว่างเสียง การแสดง และ installation

Verónica Fuerte กับ Hey Studio — เมื่อ “ไม่สมบูรณ์แบบ” คือสิ่งที่ทำให้งานออกแบบมีชีวิต

12 พ.ค. 2569

ในยุคที่ AI สามารถสร้างโลโก้ได้ภายในไม่กี่วินาที ออกแบบแพ็กเกจจิ้งได้ภายในไม่กี่นาที และทำงานกราฟิกที่ดูสวยงามได้โดยไม่ต้องใช้มือมนุษย์แม้แต่นิ้วเดียว — มีสตูดิโอออกแบบแห่งหนึ่งในบาร์เซโลนาที่เลือกเดินทางตรงกันข้ามอย่างจงใจ Hey Studio ก่อตั้งโดย Verónica Fuerte ในปี 2007 ไม่ใช่สตูดิโอที่ปฏิเสธเทคโนโลยี แต่เป็นสตูดิโอที่เข้าใจว่า “มือ” ยังคงเป็นเครื่องมือที่ทรงพลังที่สุดในการสร้างงานที่มีจิตวิญญาณ สีสดกับเส้นตรง —

Trinket Design — เมื่อวัตถุเล็กๆ ถูกจัดวางอย่างตั้งใจ

12 พ.ค. 2569

Trinket Design เทรนด์ดีไซน์ที่หยิบยืมภาษาจากพิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยา จัดวางวัตถุเล็กๆ อย่างตั้งใจ ราวกับทุกชิ้นมีค่าพอจะศึกษา

Miki Lowe — เส้นที่วาดด้วยมือ ในโลกที่ลืมสัมผัสกระดาษ

11 พ.ค. 2569

บนผ้าผืนหนึ่งที่แขวนอยู่กลางห้องโชว์ของ Babel Brune มีรูปเก้าอี้ตัวหนึ่ง วาดด้วยหมึกดำ เส้นหนาบางไม่สม่ำเสมอ — ขาเก้าอี้เอียงนิดหนึ่ง พนักพิงโค้งเกินจริงเล็กน้อย ราวกับคนวาดจำรูปร่างมันได้ แต่ไม่ได้พยายามจะวาดให้ตรง เส้นแบบนี้ไม่ได้มาจาก tablet ไม่ได้มาจากโปรแกรม มันมาจากปลายปากกาบนกระดาษจริง — และคนวาดคือ Miki Lowe Miki

Beosound Haven — เมื่อ Bang & Olufsen วางเสียงไว้บนหิน

11 พ.ค. 2569

Beosound Haven ลำโพงจาก Bang & Olufsen ที่วางบนแท่นหิน quartzite จาก Antolini — เมื่อเทคโนโลยีเจอกับวัสดุที่อยู่มานานกว่ามนุษย์

Elsewhere, Still Ours — เมื่อดิน กระดาษ และกระเบื้อง กลายเป็นคำถามเรื่องตัวตน

11 พ.ค. 2569

ในถาดอลูมิเนียมชิ้นหนึ่ง มีร่องเล็กๆ เรียงซ้อนกันเป็นแถว ลักษณะคล้ายกระเบื้องหลังคาที่ถูกวางทับกันบนวัดโบราณ Bumki Song ไม่ได้สร้างถาดวางธูปชิ้นนี้จากความทรงจำ เขาสร้างมันจากร่องรอย — จากภาพถ่ายกระเบื้อง Kiwa ที่พบตามวัดร้างในเกาหลี พื้นผิวหยาบ สึกกร่อนตามเวลา แล้วนำมาหล่อด้วยทรายและอลูมิเนียม สิ่งที่ได้คือวัตถุที่ไม่เหมือนของเก่าหรือของใหม่ แต่อยู่ตรงกลาง — ระหว่างสิ่งที่เคยเป็นกับสิ่งที่จะเป็น ถาดชิ้นนั้นวางอยู่ในห้องเล็กๆ

Javi Aznarez — นักวาดจาก Cadaqués ที่เดินเข้าไปในจักรวาลของ Wes Anderson

10 พ.ค. 2569

เมื่อเส้นสายบนกระดาษทำให้ Wes Anderson ต้องหยุดมอง ลองจินตนาการว่าคุณเป็นนักวาดที่อาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ ริมทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เมืองที่ Salvador Dalí เคยใช้ชีวิตอยู่ เมืองที่แสงแดดยามบ่ายตกกระทบผนังขาวจนทุกอย่างดูเหมือนฉากในภาพยนตร์ — แล้ววันหนึ่ง Wes Anderson ก็โทรมาหาคุณ นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับ Javi Aznarez นักวาดภาพประกอบชาวสเปนที่ใช้ชีวิตและทำงานอยู่ใน

Persol x Cassina — เมื่อเศษวัตถุจากโรงงานกลายเป็นของสะสม

10 พ.ค. 2569

มือสองคู่ประสานกันอยู่ในภาพโปรโมต ไม่มีใบหน้า ไม่มีชื่อ มีแค่นิ้วที่เรียงซ้อน — คล้ายกำลังปั้นอะไรสักอย่างที่ยังไม่เสร็จ ท่าทีแบบนั้นเล่าเรื่องของ Persol กับ Cassina ได้ดีกว่าคำโปรย สองแบรนด์อิตาลีที่อยู่มานานจนคนลืมนับอายุ — Persol ทำแว่นมาตั้งแต่ปี 1917 ส่วน Cassina ทำเฟอร์นิเจอร์มาตั้งแต่ปี 1927

เมื่อ John Galliano เลือกเดินเข้า Zara — การ Deconstruct ที่ไม่มีใครคาดถึง

10 พ.ค. 2569

John Galliano ลงนามความร่วมมือ 2 ปีกับ Zara เพื่อ deconstruct เสื้อผ้าจาก archive ของแบรนด์ — การเคลื่อนไหวที่ตั้งคำถามกับทุกอย่างที่เรารู้เกี่ยวกับ luxury และ fast fashion

Bráulio Amado — ความวุ่นวายที่ถูกจัดวางอย่างตั้งใจ

9 พ.ค. 2569

โปสเตอร์ใบหนึ่งติดอยู่บนกำแพงในบรูคลิน ตัวอักษรบิดเบี้ยว สีสันระเบิดออกจากกระดาษราวกับมีชีวิต ไม่มีกริด ไม่มีระเบียบที่คุ้นตา มีแต่พลังงานดิบที่ทำให้คนเดินผ่านต้องหยุด นั่นคือโปสเตอร์รายสัปดาห์ของ Good Room — ไนต์คลับเล็กๆ ใน Greenpoint ที่กลายเป็นแกลเลอรีกลางแจ้งโดยไม่ตั้งใจ เพราะมีนักออกแบบชาวโปรตุเกสคนหนึ่งตัดสินใจทำโปสเตอร์ให้ทุกสัปดาห์ แต่ละใบไม่เคยซ้ำกัน แต่ละใบเหมือนบันทึกอารมณ์ของคืนที่ยังไม่เกิดขึ้น Bráulio Amado ไม่ได้เริ่มต้นจากความกบฏ

are bure boke — Daido Moriyama ที่ KYOTOGRAPHIE 2026 เมื่อความเบลอกลายเป็นภาษา

9 พ.ค. 2569

are bure boke — เมื่อความเบลอกลายเป็นภาษา ภาพถ่ายหนึ่งใบ เกรนหยาบ เบลอ เอียง ไม่มีจุดโฟกัสที่ชัดเจน ถ้าตัดสินตามมาตรฐานทั่วไป มันคือภาพที่ “พลาด” แต่ Daido Moriyama ไม่เคยสนใจความชัดเจน เขาสนใจสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความไม่ชัด — ร่องรอยของแสง

Bráulio Amado — นักออกแบบที่วาดเหมือนตะโกน แต่พูดเบากว่าที่คิด

8 พ.ค. 2569

บนโปสเตอร์แผ่นหนึ่งในบรู๊คลิน มีตัวอักษรบิดเบี้ยวเรียงกันอย่างไม่สนใจว่าใครจะอ่านออก สีสันจัดจ้านปะทะกันราวกับทะเลาะ แต่พอมองนานขึ้น ทุกอย่างกลับลงตัวอย่างประหลาด เหมือนเพลงพังก์ที่มี melody ซ่อนอยู่ข้างใน นั่นคือท่าทีของ Bráulio Amado — graphic designer และ illustrator ชาวโปรตุเกสที่ย้ายมาปักหลักในนิวยอร์ก งานของเขาอยู่ทุกที่ ตั้งแต่ปกอัลบั้มของ Frank

Marcin Rusak กับการหยุดเวลาของดอกไม้ — Forum Florum ที่ Milan Design Week 2026

8 พ.ค. 2569

ดอกไม้ช่อหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ เมื่อผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ กลีบเริ่มแห้ง สีเริ่มจาง ก้านเริ่มหักพับ ทุกคนเห็นสิ่งนี้ แต่ไม่ค่อยมีใครจ้องมองมันนานพอที่จะเห็นว่า — ช่วงเวลาระหว่าง “สด” กับ “เหี่ยว” นั้นมีความงามอยู่จริง Marcin Rusak เห็นตรงนั้น และอยู่กับมันมาตลอดสิบกว่าปี นักออกแบบชาวโปแลนด์ที่ตั้งสตูดิโออยู่ในวอร์ซอ เขาทำงานกับดอกไม้ที่กำลังจะถูกทิ้ง —

เมื่อหมึกเลอะนิ้ว — Risograph กับงาน Print ที่ไม่ต้องสมบูรณ์แบบ

8 พ.ค. 2569

กลิ่นหมึกถั่วเหลืองติดอยู่ตามซอกเล็บ สีเขียวอมฟ้าที่ไม่ตรงกับจอ ขอบภาพที่เหลื่อมไปเล็กน้อย — ไม่มีอะไรในกระบวนการพิมพ์แบบ risograph ที่ “สะอาด” ในความหมายของดิจิทัล แต่มันมีสิ่งหนึ่งที่หน้าจอไม่มี — ร่องรอย ทุกแผ่นงานที่ออกมาจากเครื่อง risograph ไม่เหมือนกัน ลูกกลิ้งที่หมุนไม่เท่ากันทุกรอบ หมึกที่ซึมต่างกันตามอุณหภูมิ ความชื้น และแรงกด แต่ละชิ้นจึงเป็นต้นฉบับในตัวเอง

เมื่อ JoJo ยืนอยู่ใน Palazzo Bembo — Hirohiko Araki กับห้องที่รอมา 40 ปี

7 พ.ค. 2569

พื้นหินในห้องนั้นมีโมเสกตราสกุล Bembo ฝังอยู่ตั้งแต่ศตวรรษที่ 14 ขอบหน้าต่างหันออกสู่คลอง มองลงไปจะเห็นสะพาน Rialto อยู่เบื้องล่าง ห้องเดียวกันนี้ ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2026 มีผลงานภาพพิมพ์ของ Hirohiko Araki — นักวาดมังงะผู้สร้าง JoJo’s Bizarre Adventure —