ภาพหนึ่งใบเกือบดำทั้งใบ มีจุดแสงเล็กๆ กระจายอยู่เป็นแถบเฉียง บางจุดยืดตัวเป็นเส้นสั้น บางจุดกลมเหมือนเมล็ด ถ้ามองผ่านๆ อาจคิดว่าเป็นดาวบนท้องฟ้ายามดึก แต่มันคือผิวน้ำทะเลตอนที่แสงจันทร์เต็มดวงตกลงมา ภาพนี้ชื่อ SURFACE PULSE: CHIGASAKI #01 ถ่ายเมื่อปีนี้ โดยช่างภาพชาวญี่ปุ่นชื่อ Mikiya Takimoto

ผิวน้ำทะเลสีดำสนิทมีจุดแสงจันทร์เล็กๆ กระจายเป็นแถบเฉียงทั่วภาพ
ภาพ: Mikiya Takimoto, SURFACE PULSE: CHIGASAKI #01 (2026), C-type print 101.2 x 73.8 ซม. © Mikiya TAKIMOTO / Courtesy of MT Gallery via PR TIMES

Takimoto เกิดปี 1974 ที่จังหวัดไอจิ เข้าสู่โลกการถ่ายภาพตอนอายุสิบหก เคยเป็นลูกมือของช่างภาพ Tamotsu Fujii ก่อนตั้งสำนักงานของตัวเองที่โตเกียวในปี 1998 ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักในสองวงที่แทบไม่คุยกัน วงหนึ่งคืองานโฆษณาและภาพยนตร์ อีกวงคืองานภาพถ่ายส่วนตัวที่เขาทำต่อเนื่องมาสามสิบปี

ในวงภาพยนตร์ เขาเป็นผู้กำกับภาพให้หนังของ Hirokazu Kore-eda หลายเรื่อง ทั้ง Like Father, Like Son ปี 2013 ที่ได้รางวัลจากคณะกรรมการที่เมืองคานส์ Our Little Sister ปี 2015 ที่ทำให้เขาได้รางวัลกำกับภาพยอดเยี่ยมของ Japan Academy และ The Third Murder ปี 2017 ที่เข้าประกวดที่เวนิส งานเหล่านี้ต้องเดินตามนักแสดงและบทที่เขียนไว้แล้ว

งานส่วนตัวของเขาไม่มีบทให้เดินตาม มันมีแค่การรอ

ผิวทะเลสีน้ำเงินเข้มกับแสงนวลสีขาวที่ตกลงมาเป็นแถบกลางภาพ
ภาพ: Mikiya Takimoto, GRAIN OF LIGHT #02 (2014), C-type print 92.3 x 74.2 ซม. © Mikiya TAKIMOTO / Courtesy of MT Gallery via PR TIMES

ชุด GRAIN OF LIGHT ปี 2014 คือการถ่ายผิวทะเลซ้ำแล้วซ้ำอีก ทั้งชุดไม่มีเรือ ไม่มีคน ไม่มีเส้นขอบฟ้าให้ยึด มีแต่ผืนน้ำที่กินพื้นที่ทั้งเฟรม บางใบเป็นน้ำเงินเข้มเนียนคล้ายผ้ากำมะหยี่ บางใบแตกเป็นเกล็ดสีเงินเป็นพันจุด ความต่างระหว่างใบต่อใบไม่ได้มาจากการเปลี่ยนสถานที่ แต่มาจากลม เวลา และมุมที่แสงตกลงมาในวินาทีนั้น

ผิวทะเลที่แสงแตกเป็นเกล็ดเล็กๆ นับพันจุดกระจายทั่วภาพ
ภาพ: Mikiya Takimoto, GRAIN OF LIGHT #12 (2014), C-type print 92.3 x 74.2 ซม. © Mikiya TAKIMOTO / Courtesy of MT Gallery via PR TIMES

ก่อนหน้านั้นในปี 2011 เขาทำชุด LAND SPACE ที่ศูนย์อวกาศเคนเนดี วางกระสวยอวกาศไว้ข้างภาพภูมิประเทศที่โลกค่อยๆ ก่อรูปมาตั้งแต่ก่อนมนุษย์ ชุด SPACE ที่ออกมาพร้อมกันเป็นภาพของสิ่งที่คนสร้างขึ้นเพื่อออกไปให้ไกลที่สุด กับเวลาแบบที่มนุษย์ไม่มีสิทธิ์กำหนด สองสิ่งนี้อยู่ในนิทรรศการเดียวกันโดยไม่มีใครอธิบายให้ฟังว่าควรคิดอะไร

ภาพชุด SPACE ของ Mikiya Takimoto ที่ถ่ายในบริเวณศูนย์อวกาศเคนเนดี
ภาพ: Mikiya Takimoto, SPACE #28 (2011), C-type print 88 x 69.2 ซม. © Mikiya TAKIMOTO / Courtesy of MT Gallery via PR TIMES
ภาพอีกใบจากชุด SPACE ปี 2011 ของ Mikiya Takimoto
ภาพ: Mikiya Takimoto, SPACE #06 (2011), C-type print 88 x 69.2 ซม. © Mikiya TAKIMOTO / Courtesy of MT Gallery via PR TIMES

ช่วงโรคระบาด เมื่อการเดินทางหยุดลง เขาหันกล้องลงมาที่ดอกหญ้าใต้เท้าและวัดที่ไม่มีคนเข้า กลายเป็นชุด LUMIÈRE และ PRIÈRE ระหว่างปี 2020 ถึง 2024 ระยะห่างจากกระสวยอวกาศถึงดอกหญ้าข้างทางดูเหมือนไกลกันมาก แต่วิธีมองไม่ได้เปลี่ยน เขายังถ่ายสิ่งเดียวกันอยู่ คือแสงที่ลงมาเกาะอยู่บนอะไรบางอย่าง แล้วรอจนกว่ามันจะพร้อม

เดือนกันยายนนี้ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมืองชิงาซากิ จังหวัดคานางาวะ จะจัดนิทรรศการใหญ่ครั้งแรกของเขาในพิพิธภัณฑ์ของรัฐในญี่ปุ่น ชื่อนิทรรศการคือ LUNATION 朔望 อ่านว่า ซากุโบ คำนี้ในภาษาญี่ปุ่นหมายถึงรอบของดวงจันทร์ 朔 คือวันที่จันทร์อยู่ทิศเดียวกับดวงอาทิตย์แล้วหายไปจากฟ้า และ 望 คือวันที่มันอยู่ตรงข้ามแล้วสว่างเต็มดวง สองวันนี้คือช่วงที่แรงดึงของดวงจันทร์กับดวงอาทิตย์ซ้อนทับกัน และน้ำขึ้นน้ำลงแรงที่สุด

ชิงาซากิเป็นเมืองติดทะเล พิพิธภัณฑ์อยู่ห่างชายหาดไม่กี่ร้อยเมตร Takimoto ถ่ายงานชุดใหม่ขึ้นที่นี่โดยเฉพาะ ผลลัพธ์คือภาพผิวน้ำที่เปลี่ยนหน้าไปตามรอบของจันทร์ ภาพชื่อ LUNATION: CHIGASAKI #01 มีขนาดพิมพ์เล็กเพียง 49 คูณ 32.6 เซนติเมตร เล็กกว่าภาพผิวทะเลชุดก่อนของเขาราวครึ่งหนึ่ง เหมือนจะบอกว่าเรื่องนี้ไม่ต้องตะโกน

ภาพผิวทะเลยามค่ำคืนในชุด LUNATION ที่ถ่ายที่เมืองชิงาซากิ
ภาพ: Mikiya Takimoto, LUNATION: CHIGASAKI #01 (2026), C-type print 49 x 32.6 ซม. © Mikiya TAKIMOTO / Courtesy of MT Gallery via PR TIMES

สิ่งที่งานชุดนี้ทำได้คือการเอากฎของจักรวาลมาวางไว้ข้างชีวิตประจำวัน น้ำที่ขึ้นลงหน้าบ้านคนชิงาซากิทุกวันไม่ได้ขึ้นลงเพราะอากาศ มันขึ้นลงเพราะดวงจันทร์อยู่ตำแหน่งนั้น คนเดินชายหาดตอนเย็นไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องนี้ก็เดินได้ แต่พอมีคนถ่ายภาพให้ดูว่าผิวน้ำเปลี่ยนหน้าไปตามรอบเดือน สิ่งที่เคยเป็นฉากหลังก็กลายเป็นเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น

ภาพหลักของนิทรรศการ LUNATION 朔望 ของ Mikiya Takimoto ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมืองชิงาซากิ
ภาพ: พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมืองชิงาซากิ / © Mikiya TAKIMOTO / Courtesy of MT Gallery via PR TIMES

นิทรรศการเปิด 2 กันยายน ถึง 8 พฤศจิกายน 2026 มีสูจิบัตรที่รวมบทความของ Heloise Conesa ภัณฑารักษ์ด้านภาพถ่ายร่วมสมัยของหอสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส และ Takahiro Ito ภัณฑารักษ์ของพิพิธภัณฑ์ภาพถ่ายโตเกียว งานออกแบบพื้นที่จัดแสดงเป็นของ Kei Murayama และงานกราฟิกเป็นของ Yuta Nakajima ผลงานของ Takimoto มีสะสมอยู่ที่ Metropolitan Museum of Art หอสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส และพิพิธภัณฑ์ภาพถ่ายโตเกียว

คนที่ถ่ายทะเลซ้ำมาสิบกว่าปีน่าจะรู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางถ่ายได้ครบ ผิวน้ำเปลี่ยนหน้าทุกวินาที และรอบของจันทร์ก็หมุนกลับมาเริ่มใหม่ทุกยี่สิบเก้าวันครึ่ง งานแบบนี้ไม่มีวันจบด้วยตัวมันเอง มันจบเมื่อคนถ่ายตัดสินใจว่าพอ ซึ่งอาจเป็นคำถามที่ค้างอยู่กับงานที่เอาธรรมชาติเป็นแบบทุกชิ้น ว่าเราหยุดตรงไหนกันแน่ ถ้าไม่มีอะไรบอกให้หยุด

ถ้าสนใจงานที่ต้องรอสภาพอากาศเหมือนกัน ลองดูเรื่องของ ช่างภาพที่ถ่ายแต่ภูเขาในหมอก ไว้เทียบกัน

ช่องทางของศิลปิน: mikiyatakimoto.com และหน้านิทรรศการของ พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมืองชิงาซากิ

อ้างอิง: ข่าวประชาสัมพันธ์ของพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมืองชิงาซากิ via PR TIMES, mikiyatakimoto.com

Photo credit: © Mikiya TAKIMOTO / Courtesy of MT Gallery via PR TIMES


ชวนดูของในเว็บ

อาร์ตพรินต์ลายเส้นขนาด A3 พิมพ์เอง

อาร์ตพรินต์ลายเส้น A3 พิมพ์เอง ภาพถ่ายและงานวาดกลายเป็นของที่แขวนอยู่บนผนังได้ตอนที่มันถูกพิมพ์ลงกระดาษ ไม่ใช่ตอนที่อยู่ในหน้าจอ

แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด